ကင္ဆာျဖစ္ေစတဲ႔ သၾကားဓာတ္က အနီေရာင္အသားေတြထဲမွာ ပါရွိေန

အနီေရာင္အသားလို႔ ေခၚတဲ႔ red meat ဟာ လူေတြကို မက်န္းမာေစတဲ႔ အေၾကာင္းရင္း ျဖစ္ေနခဲ႔တာ ဆယ္စုႏွစ္အခ်ိဳ႕ ရွိခဲ႔ပါၿပီ။ သိုးသား၊ ၀က္သား၊ အမဲသားစတဲ႔ အနီေရာင္အသားေတြကို စားတဲ႔သူေတြဟာ ပ်ံ႕ႏွံ႔ႏႈန္းျမန္တဲ႔ အက်ိတ္ေတြ ျဖစ္ဖို႔ အခြင္႔အလမ္း ပိုမ်ားပါတယ္။ အနီေရာင္အသားေတြကို စားတဲ႔ အျခား သတၱ၀ါေတြက ဆိုးဆိုးရြားရြား အႏၱရာယ္ မျဖစ္ပဲ လူေတြကပဲ ဘာလို႔ျဖစ္ရတယ္ဆိုတာကေတာ႔ ဆန္းၾကယ္မႈ တစ္ရပ္အျဖစ္ မေဖာ္ထုတ္ႏိုင္ ေသးပါဘူး။
မၾကာေသးမီက ရွာေတြ႔တဲ႔ အေရးအပါဆံုးေတြ႕ရွိခ်က္အရ ႏြား၊ သိုး၊ ၀က္ေတြနဲ႔ အသားစား ႏို႔တိုက္သတၱ၀ါေတြ ရဲ႕ အသားမွာသၾကားဓာတ္ တစ္မ်ိဳးကို ထုတ္လုပ္ၾကၿပီး လူေတြမွာေတာ႔ အဲဒီ႔သၾကားဓာတ္မ်ိဳးကို မထုတ္လုပ္ၾကပါဘူး။ အဲဒီ႔ သၾကားဓာတ္ကို “Neu5Gc” လို႔ ေခၚကာ လူ႔ခႏၶာကိုယ္အတြက္ေတာ႔ ၿဂိဳလ္သားေတြ လိုပါပဲ။ ကြ်ႏ္ုပ္တို႔ကအနီေရာင္အသားကို စားတဲ႔အခါ ခႏၶာကိုယ္ ခုခံအားစနစ္က အဲဒီ႔သၾကားဓာတ္ကို တိုက္ခိုက္ဖို႔အတြက္ antibodies ေတြ ထုတ္ေပးပါတယ္။ အဲဒီ႔အတြက္ လူေတြမွာ အက်ိတ္ေတြ ျဖစ္လာပါတယ္။ တျခား အသားစား ႏို႔တိုက္သတၱ၀ါေတြနဲ႔ ႏြား၊ သိုး၊ ၀က္ေတြမွာေတာ႔ “Neu5Gc” ဟာသူတို႔ ခႏၶာကိုယ္စနစ္ရဲ႕ တစ္စိတ္တစ္ပိုင္း ျဖစ္ၿပီးသားျဖစ္တာေၾကာင္႔ ဘာမွ ထူးျခားမလာတာလို႔ပဲ ကယ္လီဖိုးနီးယား တကၠသိုလ္ သိပၸံပညာရွင္ေတြရဲ႕ ေတြ႔ရွိခ်က္အရသိရပါတယ္။
Ref:Empire State Tribune

မ်က္စိအေၾကာင္း မွတ္သားဖြယ္ အခ်က္တခ်ဳိ႕

သင့္ရဲ႕မ်က္လံုးအေၾကာင္း သင္ဘယ္ေလာက္မ်ား သိပါသလဲ။ လူသိနည္းတဲ့ မ်က္လံုးနဲ႔ပတ္သက္တဲ့ အေၾကာင္းအရာတစ္ခ်ိဳ႕ ေျပာျပေပးခ်င္ပါတယ္။
-လူ႔မ်က္စိက မတူညီကြဲျပားတဲ့ အေရာင္ေပါင္း (၁၀) သန္းခန္႔ ခြဲျခားျမင္ေတြ႔ႏုိင္ပါတယ္။
-အေရာင္အမ်ဳိးအစားေပါင္း သန္းနဲ႔ခ်ီထပ္မံ ျမင္ႏုိင္တဲ့ ဗီဇေျပာင္းျခင္းတစ္မ်ဳိးကို အမ်ဳိးသမီးအခ်ဳိ႕ ပိုင္ဆိုင္တတ္ပါတယ္။
-အျပာေရာင္မ်က္လုံးနဲ႔ လူေတြမွာ (alcohol) အရက္ခံႏုိင္ရည္ ပိုမိုျမင့္ၾကတယ္။
-လူ႔မ်က္စိသာ ဒီဂ်စ္တယ္လ္ကင္မရာတစ္လုံးဆိုရင္ ယင္းမွာ 576 megapixels ရိွေနလိမ့္မယ္။
-ကြ်ႏု္ပ္တို႔ ႏိုးၾကားလႈပ္ရွားေနတဲ့အခ်ိန္ရဲ႕ ၁၀% ကို မ်က္စိမွိတ္၊ အဖြင့္အပိတ္ လုပ္ျခင္းနဲ႔ ကုန္္ဆုံးၾကတယ္။
Source: factslides

အႏိုုင္က်င့္တတ္သူကေလးမ်ားရဲ႕ေဘးအႏၲရာယ္ ေရွာင္က်ဥ္ေစနည္း

ေဒါက္တာ ျမင့္လြင္(စိတ္ပညာ)
ကစားကြင္းမွာ အႏိုုင္က်င့္ခံရတဲ့အခါ မိမိကိုုယ္ကိုု ယံုုၾကည္စိတ္ အျပည့္အ၀ရွိတဲ့ ၄ ႏွစ္သားအရြယ္ ကေလးေတာင္မွပင္ တျဖည္းျဖည္းႏွင့္ ေၾကာက္ရြံ႕တတ္လာပါတယ္။ က်ီစယ္ ေနာက္ေျပာင္ခံရျခင္း၊ ၀ိုုင္း၍ အစခံရျခင္း၊ ၀ိုုင္းပယ္ခံရျခင္း၊ ကိုုယ္ထိလက္ေရာက္ က်ဴးလြန္ႏွိပ္စက္ခံရျခင္းတိုု႕ဟာ အႏိုုင္က်င့္ခံရတဲ့ ကေလးကိုု အျမဲတမ္းနီးပါးေလာက္ပင္ ၀မ္းနည္းမႈျဖစ္ေစၿပီး စိတ္ထိခိုုက္ေစပါလိမ့္မယ္။

ကိုုယ့္ကေလးကိုု ေက်ာင္းမွာ အႏိုုင္က်င့္မခံရေရးအတြက္ ကေလးငယ္ရဲ႕အတန္းပိုုင္ဆရာ၊ ဆရာမႏွင့္အတူ သင္လည္း အျမဲ စိတ္ပူေနမိမွာ အမွန္ပဲျဖစ္ပါတယ္။ သိုု႕ေသာ္ သင့္ကေလးကိုု ဒူေပနာေပခံႏိုုင္ေသာသူ ျဖစ္ေအာင္လည္း ေလ့က်င့္ေပးႏိုုင္ပါတယ္။ အဲဒီလိုု ေလ့က်င့္ေပးျခင္းအားျဖင့္ သင့္ကေလးဟာ ေနာင္မွာ အႏိုုင္က်င့္ခံရသူျဖစ္ႏိုုင္မႈ ရာႏႈန္းလည္း နည္းပါးသြားပါလိမ့္မယ္။ အဲဒီလိုု ေလ့က်င့္ေပးျခင္းဟာ အနီုုင္က်င့္သူအေပၚ အျပစ္တင္ေစဖိုု႕ မဟုုတ္ဘဲ သင့္ကေလးဟာ အင္အားမဲ့သူမဟုုတ္ေၾကာင္း သူ႕ကိုုယ္သူ သိလာေအာင္ အသိအမွတ္ျပဳေပးျခင္းသာ ျဖစ္ပါတယ္။ သူ႕ကိုုယ္သူ ကြပ္ကဲမႈလုုပ္ႏိုုင္ေၾကာင္း အသိအမွတ္ျပဳေပးျခင္းသာ ျဖစ္ပါတယ္။
အဆင့္(၈)ဆင့္ပါ အစီအစဥ္
ကေလးဟာ ေက်ာင္းမွာ ကစားကြင္းမွာ အႏိုုင္က်င့္ခံရေၾကာင္း သင့္ကိုုေျပာျပဖိုု႕ သူ႕အတြက္ မ်ားစြာအရဲစြန္႕ရလိမ့္မည္ ျဖစ္ေၾကာင္း သင္သတိရပါ။ သူ႕အေနနဲ႕ သင့္အား ေျပာျပတာကိုု အႏိုုင္က်င့္သူက သိသြားမွာကိုုလည္း ေၾကာက္ရြံ႕ေနတတ္ပါတယ္။ သင္ဟာ ဒီကိစၥအတြက္ ႏႈတ္လံုုမည္ျဖစ္ေၾကာင္း ကေလးကိုု စိတ္ေအးေအာင္ ေျပာျပပါ။ သင္ဟာ သူ႕ဘက္မွာ႐ွိေၾကာင္း သူသိေစျခင္းျဖင့္ ကေလးကိုု စိတ္သက္သာေစပါလိမ့္မယ္။ ေအာက္ပါ နည္းဗ်ဴဟာ (၈)ခုုကိုု ကေလးအား သင္ၾကားေပးပါ။
၁။ အျပဳသေဘာကိုုယ္ဟန္အမူအရာ ျပခိုုင္းပါ။
အႏိုုင္က်င့္ခံရသူရဲ႕ သားေကာင္ျဖစ္သူကေလးဟာ “ကၽြန္ေတာ္ ေၾကာက္ပါတယ္” ဆိုုတဲ့ ကိုုယ္ဟန္ အမူအယာမ်ိဳး ျပေနတတ္ပါတယ္။ ဥပမာ ကစားကြင္းထဲတြင္ စိုုးရိမ္ထိတ္လန္႔စြာ ကုုပ္ကုုပ္ကေလး ျဖစ္ေနျခင္း၊ ကိုုယ္ကေလး ယိုု႕ေနျခင္း၊ မ်က္လံုုးျခင္းဆံုု၍ မၾကည့္ရဲေစျခင္းစတဲ့ လကၡဏာမ်ား ျပေနတတ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကေလးကိုု အိမ္တြင္ ေခါင္းေမာ့လမ္းေလ်ာက္တတ္ေအာင္၊ ရဲ၀ံ့ေသာ ကိုုယ္ေနဟန္ရေအာင္ တည္ၾကည္ေသာ မ်က္လံုုးအၾကည့္ၾကည့္တတ္ေအာင္ေတာ့ က်င့္ေပးပါ။
၂။ လူစုုလူေ၀းထဲမွာ ေနခိုုင္းပါ။
အႏိုုင္က်င့္တတ္သူတိုု႕ဟာ အားနည္းေသာ၊ သင္းကြဲျဖစ္ေနေသာ ကေလးမ်ိဳးကိုု ပစ္မွတ္အျဖစ္ လိုုက္ရွာတတ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကေလးအေနျဖင့္ ကစားကြင္းထဲတြင္ တစ္ေယာက္တည္း သင္းကြဲမတ္တပ္ရပ္ေနပါက အႏိုုင္က်င့္သူရဲ႕ သားေကာင္ပစ္မွတ္အျဖစ္ အလြယ္တကူ ႐ွာေဖြေတြ႕ရွိသြားႏိုုင္ပါတယ္။ လူစုုလူေ၀းထဲတြင္ ႐ွိေစျခင္းဟာ ကေလးကိုု သားေကာင္အျဖစ္ ႐ွာေဖြေတြ႕႐ွိေစျခင္းမွ ေလ်ာ့နည္းသြားေစပါလိမ့္မယ္။
၃။ ၿငိမ္သက္မေနဘဲ လႈပ္႐ွားေနခိုုင္းပါ။
ဒီနည္းဟာ လက္ေတြ႕က်တဲ့ နည္းဗ်ဴဟာတစ္ခုုျဖစ္ပါတယ္။ အႏိုုင္က်င့္ခံရေလ့႐ွိသူ ကေလးငယ္မ်ားဟာ ေက်ာင္းမုုန္႕စားဆင္းခ်ိန္ ကစားကြင္းထဲမွာ ၿငိမ္သက္အေနတတ္ပါတယ္။ မိမိကိုုယ္ကိုု ယံုုၾကည္စိတ္ေလ်ာ့နည္းေနဟန္ ျဖစ္ေနျခင္းေၾကာင့္ အႏိုုင္က်င့္သူမ်ားက သူ႕အား ႐ွာေဖြေတြ႕႐ွိသြားေအာင္ ဆြဲေဆာင္သလိုု ျဖစ္ေနပါတယ္။ ကေလးအေနနဲ႕ တစ္ေယာက္တည္း ၿငိမ္ၿငိမ္ေလး ကစားကြင္းထဲမွာ မတ္တပ္ရပ္ေနျခင္းထက္ လႈပ္႐ွားေနတာက သူ႕အတြက္ ပိုုၿပီးေတာ့ ေကာင္းပါလိမ့္မယ္။
၄။ အေ၀းကိုု တိမ္းေ႐ွာင္ခိုုင္းပါ။
အႏိုုင္က်င့္မယ့္သူမ်ား မိမိဆီကိုု ဦးတည္လာေနပံုုေပၚရင္ သူတိုု႕နဲ႕ေ၀းရာဆီကိုု ထြက္သြားလိုုက္တာက ပိုုေကာင္းပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ မၾကာခဏဆိုုသလိုု ဒီလိုုေ႐ွာင္လြဲတဲ့နည္းဗ်ဴဟာက သူရဲေဘာေၾကာင္တဲ့ အျပဳအမူတစ္ခုုအျဖစ္ အဓိပၺာယ္ ေကာက္ယူသြားေစႏိုုင္ပါတယ္။ သိုု႕ေသာ္ တကယ္ေတာ့ ဆင္ျခင္တံုုတရားနဲ႕ ကိုုက္ညီေသာ အရာတစ္ခုုျဖစ္လိုု႕ လုုပ္သင့္ပါတယ္။
၅။ အႏိုုင္က်င့္ၿခိမ္းေျခာက္မႈကိုု မတံုု႔ျပန္ခိုုင္းပါနဲ႕။
ရန္စျခင္း၊ က်ိစားေနာက္ေျပာင္ျခင္း စသည္တိုု႕ဟာ အႏိုုင္က်င့္ခံ သားေကာင္ထဲမွ ဘာမွ တံုု႔ျပန္မႈ၊ စိတ္ခံစားမႈမျပတဲ့အခါမွာ ေနာက္ဆံုုးမွာ ရပ္တန္႕သြားပါလိမ့္မည္။ ႏႈတ္နဲ႕ရန္စျခင္း၊ ကိုုယ္ထိလက္ေရာက္ ၿခိမ္းေျခာက္ခံရျခင္းတိုု႕ကိုု လ်စ္လ်ဴ႐ႈဖိုု႕ဆိုုတာ ခက္ခဲေကာင္း ခက္ခဲပါလိမ့္မည္။ ဒါေပမဲ့ ေအာင္ျမင္စြာ လုုပ္ေဆာင္ႏိုုင္ပါတယ္။ ကေလးနဲ႕ သင္တစ္လွည့္စီ သ႐ုုပ္ေဆာင္တမ္းကစားၿပီး ေလ့က်င့္ခိုုင္းႏိုုင္ပါတယ္။
၆။ လက္တံုု႕ျပန္ဖိုု႕ကိုု စိတ္ေလ်ာ့ထားလိုုက္ပါ။
သင့္အေနနဲ႕ ကိုုယ့္ကေလးအႏိုုင္က်င့္ခံရတာကိုု ျပန္လက္တံုု႕ျပန္ဖိုု႕ ကေလးအား အားေပးေကာင္း အားေပးလိုုပါလိမ့္မယ္။ ဒါေပမဲ့ လက္တံုု႔ျပန္တဲ့နည္းဟာ ခ်ိဳ႕ယြင္းခ်က္ေတြ ျပႆနာေတြအမ်ားႀကီး ပါ႐ွိႏိုုင္ပါတယ္။ ပထမအခ်က္က ကေလးအေနနဲ႕ အျပင္းအထန္ ႐ိုုက္ႏွက္ခံရျခင္းနဲ႕ အဆံုုးသတ္ရေကာင္း အဆံုုးသတ္ရပါလိမ့္မယ္။ ဒုုတိယအခ်က္အေနနဲ႕ကေတာ့ တကယ္လိုု႕ ရန္လိုုတာကိုု သင္က အားေပးေထာက္ခံမယ္ဆိုုရင္ သင့္ကေလးအေနနဲ႕ သူ႕ဘ၀ရဲ႕ ျပႆနာ အမ်ိဳးအစားတိုုင္းကိုု ကိုုင္တြယ္ေျဖ႐ွင္းဖိုု႕ရာ ဒီနည္းဟာ သင့္ေတာ္တယ္လိုု႕ ယူဆေကာင္း ယူဆသြားႏိုုင္ပါတယ္။
၇။ မိမိကိုုယ္ကိုု ယံုုၾကည္စိတ္႐ွိလာေအာင္ အားေပးပါ။
ကေလးက သူ႕ကိုုယ္သူ အေကာင္းျမင္ခံစားလာဖိုု႕ သူ႕ရဲ႕ စြမ္းရည္ သူ႕ရဲ႕ ကိုုယ္ရည္ကိုုယ္ေသြး၊ သူ႕ရဲ႕ထေျမာက္ေအာင္ျမင္မႈတိုု႕ ျမင့္မားလာဖိုု႕ သင္တတ္ႏိုုင္သေလာက္ လုုပ္ရပါလိမ့္မယ္။ ကေလးကိုု သူဟာ ဘယ္ေလာက္ ထူးျခားတဲ့ လူတစ္ေယာက္ျဖစ္ေၾကာင္း ေျပာေပးပါ။ မူႀကိဳမွာတုုန္းက ေက်ာင္းစာေတြကိုု ဘယ္လိုုႀကိဳးစားေၾကာင္း ျပန္သတိရေအာင္ အားေပးပါ။ သူ႕မွာ ေက်ာင္းတြင္သာမက ေက်ာင္းျပင္ပမွာလည္း မိတ္ေဆြ၊ သူငယ္ခ်င္းေတြ အမ်ားႀကီး႐ွိေၾကာင္း အေလးထား ေျပာေပးပါ။ သူဟာ ထူးခၽြန္တဲ့သူျဖစ္တယ္လိုု႕ သင္ယံုုၾကည္ေၾကာင္းကိုုလည္း သူသိပါေစ။
၈။ အေတြ႕အႀကံဳကေနသင္ယူခိုုင္းပါ။
အကယ္၍ သင့္ရဲ႕ကေလးဟာ အႏိုုင္က်င့္တတ္သူ ကေလးေတြရဲ႕ ပစ္မွတ္တစ္ခုု တဖန္ျပန္ျဖစ္ေနဦးမယ္ဆိုုရင္ သူအရင္က ဒီကိစၥကိုု ဘယ္လိုုေျပလည္ေအာင္ေျဖ႐ွင္းေဆာင္ရြက္ႏိုုင္တဲ့အေၾကာင္း ေဆြးေႏြးေျပာျပေပးပါ။ ကေလးအေနနဲ႕ အတိတ္က မသာယာဖြယ္အေတြ႕အႀကံဳမ်ားကိုု သူဘယ္လိုု ေျပလည္ေအာင္ ေျဖ႐ွင္းႏိုုင္ခဲ့ေၾကာင္း သိျမင္လာတဲ့အခါမွာ အနာဂတ္မွာလည္း ဒူေပနာေပခံႏိုုင္မႈမ်ား တိုုးျမင့္လာပါလိမ့္မယ္။

ေရေသာက္နည္းေသာအခါ

လူႀကီးတစ္ေယာက္၏ ခႏၶာကိုယ္တြင္ ေရဓာတ္သည္ ၅၀ ရာခိုင္ႏႈန္းမွ ၆၀ ရာခိုင္ႏႈန္းႏွင့္ ကေလးတစ္ဦးတြင္ ၇၅ ရာခိုင္ႏႈန္းအထိ ပါ၀င္ဖဲြ႕စည္းထားသည္။
ပါ၀င္မႈမ်ားျပားသည့္ ေရသည္ ခႏၶာကိုယ္တစ္ခုလံုး၏ အဂၤါအစိတ္အပိုင္းမ်ား ဟန္ခ်က္ညီစြာ လုပ္ငန္းေဆာင္ရြက္ႏုိင္ရန္အတြက္ မရွိမျဖစ္လုိအပ္သည့္ အရာတစ္ခုလည္းျဖစ္သည္။ ေရရွိေန၍သာ ဦးေႏွာက္မွအစ အသည္း၊ ေက်ာက္ကပ္၊ ႏွလံုးႏွင့္ အဂၤါအစိတ္အပုိင္းမ်ားသည္ ခႏၶာကိုယ္၏ လုပ္ငန္းမ်ားအား ေဆာင္ရြက္ေနႏိုင္ျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း သိရသည္။

ထိုအေရးပါသည့္ ေရအား လံုေလာက္စြာ ျဖည့္တင္းေပးႏုိင္ရန္ လုိအပ္ၿပီး မၾကာေသးမီက ႏုိင္ငံတကာအဖဲြ႕အစည္းတစ္ခု၏ ေလ့လာသုေတသန ေဆာင္ရြက္မႈတစ္ခုတြင္ ေရေသာက္သံုးမႈ နည္းပါးေနေၾကာင္း ေလ့လာခ်က္တစ္ခုအား ေဖာ္ျပထားသည္ကို ႏိုင္ငံပိုင္သတင္းစာမ်ားတြင္ ေဖာ္ျပခဲ့ၾကသည္။
ခႏၶာကိုယ္တြင္ ေရသည္ ပံုမွန္ရာသီဥတုအရ တစ္ေန႔လွ်င္ လူႀကီးတစ္ေယာက္အတြက္ 2000 ml-3000 ml (ပံုမွန္ေရဖန္ခြက္ ၁၀ ခြက္ခန္႔)အထိ လိုအပ္ၿပီး ပူျပင္းသည့္အခ်ိန္တြင္ ထို႔ထက္ပိုမိုလုိအပ္ေၾကာင္း အေထြေထြေရာဂါကုဆရာ၀န္ ေဒါက္တာလိႈင္စုိး၀ယ္က ေျပာသည္။
“က်န္းမာတဲ့လူတစ္ဦးက ဆီးကေန ေရစြန္႔ထုတ္မႈ တစ္ေန႔ကို 1000-1500ml ေလာက္ရွိတယ္။ ဒါ့အျပင္ အေရျပားကေန ထြက္သြားတာေတြ၊ အသက္႐ွဴရာကေန ထြက္သြားတာေတြ၊ မ်က္ရည္အျဖစ္ ထြက္သြားတာေတြ စတာေတြ ေပါင္းလုိက္ရင္ 500-1000 ၾကားေလာက္ ေန႔စဥ္ဆံုး႐ႈံးေနတယ္”ဟု ေဒါက္တာလိႈင္စိုး၀ယ္က ေျပာသည္။
ထုိ႔အတြက္ ေရဓာတ္သည္ ခႏၶာကိုယ္အတြင္း မျဖစ္မေန လုိအပ္သည့္ အရာတစ္ခုျဖစ္ၿပီး ေရဓာတ္နည္းပါးျခင္းေၾကာင့္ ေရတိုတြင္ ခ်က္ခ်င္းက်န္းမာေရး ထိခိုက္မႈမ်ားမျဖစ္ႏုိင္ေသာ္လည္း ေရရွည္တြင္ ေရဓာတ္နည္းပါးျခင္း၏ ေနာက္ဆက္တဲြဆိုးက်ဳိးမ်ား ခံစားရရွိေစႏုိင္သည္မ်ားလည္းရွိေၾကာင္း သိရသည္။
ေရေသာက္နည္းသူမ်ားတြင္ အရည္ဆံုး႐ႈံးျခင္း လကၡဏာမ်ားျဖစ္သည့္ အစာမစားခ်င္ျဖစ္ျခင္း၊ ေအာ့အန္ျခင္း၊ အားအင္ကုန္ခန္းျခင္း၊ မူးေမာ္ျခင္း၊ မ်က္တြင္းက်ျခင္း၊ ဆီးနည္းျခင္း၊ ႏွလံုးတုန္ျခင္း ေ၀ဒနာမ်ားအား ခံစားၾကရေလ့ရွိၿပီး အေၾကာင္းအမ်ဳိးမ်ဳိးေၾကာင့္ ေရဓာတ္ခန္းေျခာက္မႈ အလြန္မ်ားျပားသြားပါက ေသြးလန္႔ျခင္း၊ သတိလစ္ေမ့ေျမာျခင္းမ်ားကိုပါ ခံစားၾကရမည္ျဖစ္ေၾကာင္း သိရသည္။ ေရေသာက္နည္းသူမ်ား ေရရွည္တြင္ ႀကံဳေတြ႕ရသည့္ ႀကီးမားသည့္ ျပႆနာတစ္ခုမွာ ဆီးႏွင့္ပတ္သက္သည့္ ေရာဂါမ်ားျဖစ္ေၾကာင္း အမ်ားသိရွိၿပီးျဖစ္သည္။
ေရေသာက္နည္းျခင္းေၾကာင့္ ဆီးသြားမႈနည္းပါးသည့္အခါ ဆီးလမ္းေၾကာင္းတြင္ ဆီးထဲမွအနည္မ်ား စုၿပံဳလာသည့္အတြက္ ယေန႔အခ်ိန္တြင္ အျဖစ္မ်ားလာသည့္ ေက်ာက္ကပ္တြင္ ေက်ာက္တည္ျခင္းေရာဂါသည္ ေရေသာက္နည္းျခင္းေၾကာင့္ ျဖစ္လာသည့္ အက်ဳိးဆက္ေရာဂါတစ္ခုလည္းျဖစ္သည္။
“အခု ဆီးနဲ႔ပတ္သက္တဲ့ ေရာဂါေတြထဲမွာ ေက်ာက္ကပ္မွာ ေက်ာက္တည္တဲ့ လူနာေတြကေတာ့ အရမ္းမ်ားေနတယ္”ဟု ရန္ကုန္ေဆး႐ုံႀကီးသစ္မွ ဆီးႏွင့္ ေက်ာက္ကပ္ အထူးကုဆရာ၀န္တစ္ဦးက ေျပာသည္။
“ကၽြန္ေတာ္ဆီးလမ္းေၾကာင္းမွာ ေက်ာက္တည္တုန္းက ဆရာ၀န္ကေမးတယ္။ ေဆးလိပ္ေသာက္လား၊ ကြမ္းစားလားဆိုေတာ့ တစ္ခုမွမလုပ္ဘူးဆိုတဲ့အခါ ဒါဆို ေရေသာက္နည္းလုိ႔ျဖစ္တာလုိ႔ ေျပာတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က အိမ္မွာေနတဲ့အခ်ိန္ပဲ ေရေႏြးေသာက္ျဖစ္တာ။ က်န္တာတစ္ေန႔လံုး အျပင္ေရာက္ေနတဲ့အခ်ိန္ဆိုရင္ ေရမေသာက္ျဖစ္သေလာက္ဘဲ”ဟု အသက္ ၃၀ ခန္႔ ကုမၸဏီ၀န္ထမ္း အမ်ဳိးသားတစ္ဦးက ေျပာသည္။
ေရေသာက္နည္းသည့္အခါတြင္ အဂၤါအစိတ္အပုိင္းမ်ားသို႔ ေရမွပို႔ေဆာင္ေပးရသည့္ အစာထဲတြင္ ပါ၀င္ေသာ ပ႐ိုတိန္းဓာတ္မ်ား၊ ကာဗိုဟုိက္ဒ႐ိုက္မ်ား၊ အဆီမ်ား၊ ဗီတာမင္မ်ား ေသြးႏွင့္အတူ လုိအပ္သည့္ ဓာတ္မ်ားေရာက္ရွိမႈ ေႏွးေကြးကာ လႈပ္ရွားမႈစနစ္မ်ား ေကာင္းစြာအလုပ္မလုပ္ႏိုင္ျခင္း ျပႆနာမ်ား ျဖစ္ပြားလာႏုိင္ေၾကာင္း သိရသည္။

“ခႏၶာကိုယ္ထဲမွာ လိုအပ္တဲ့ ေရဓာတ္ျပည့္၀ေနရင္ေတာ့ အမ်ားေျပာၾကတဲ့ အသားအေရလွတာအျပင္ ခႏၶာကိုယ္ထဲက အဂၤါအစိတ္အပိုင္းေတြအတြက္ပါ ပိုၿပီးက်န္းမာေစတဲ့ အက်ဳိးေတြ
ရႏုိင္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီအတြက္ ေရကိုတစ္ေန႔ ဆယ္ခြက္မျပည့္ျပည့္ေအာင္ ေသာက္ရမယ္လုိ႔ မဆိုလုိဘူး။ မျပည့္ျပည့္ေအာင္ ေသာက္စရာအထိလည္း မလုိပါဘူး။ အတတ္ႏုိင္ဆံုး ေသာက္ႏုိင္သေလာက္ေလးပဲ ပံုမွန္ေသာက္ရင္ေတာ့ ပိုေကာင္းတာေပါ့”ဟု ေဒါက္တာလိႈင္စုိး၀ယ္က ဆက္လက္ေျပာသည္။
ခႏၶာကိုယ္အတြင္း ေရဓာတ္လံုေလာက္စြာ ျဖည့္တင္းရန္ အေရးႀကီးသည္ဆိုသည္မွာ ပံုမွန္က်န္းမာေနသူမ်ားအတြက္ မွန္ကန္ေသာ နည္းလမ္းတစ္ခုျဖစ္ေသာ္လည္း ေသာက္ျခင္းသည္ ေရာဂါေ၀ဒနာအခ်ဳိ႕ ခံစားေနရသူမ်ားအတြက္ ထိုခံစားေနရသည့္ ေ၀ဒနာအား ပိုမုိဆိုးရြားသြားေစႏုိင္သည္ ဆိုသည္အားလည္း မေမ့ေလ်ာ့သင့္ေၾကာင္း အဆိုပါ ဆရာ၀န္ကေျပာသည္။
ခႏၶာကိုယ္ထဲတြင္ ေရႏွင့္ ဓာတ္ဆား အခ်ဳိးအဆညီမွ်ေစရန္ ထိန္းခ်ဳပ္ေပးသည့္ အစိတ္အပိုင္းမ်ားလည္းရွိၿပီး ႏွလံုးေကာင္းစြာ ပံုမွန္အလုပ္မလုပ္သူမ်ား၊ အသည္းေကာင္းစြာ အလုပ္မလုပ္သူမ်ားႏွင့္ ေက်ာက္ကပ္အလုပ္ ေကာင္းစြာမလုပ္သည့္အတြက္ ေရာဂါေ၀ဒနာ ခံစားေနရသူမ်ားသည္ ပိုလွ်ံလြန္းသည့္ ေရဓာတ္ေၾကာင့္ ေရာဂါမ်ားအား ဆိုးရြားသြားေစႏုိင္ေၾကာင္း သိရသည္။
“အဲလိုလူနာေတြမွာ ေရဓာတ္ပမာဏမ်ားရင္ ပိုၿပီးေဖာေရာင္လာမယ္။ အသက္႐ွဴက်ပ္မယ္။ ႏွလံုးခုန္ျမန္တာေတြ၊ ေက်ာက္ကပ္ေၾကာင့္ ေဖာေရာင္တဲ့ေရာဂါေတြကို ခံစားရႏုိင္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေရအရမ္းေသာက္တာ ေကာင္းတယ္ဆိုၿပီးေတာ့လည္း အလြန္အကၽြံမလုပ္ဖို႔လုိတယ္။ တခ်ဳိ႕က ေရေသာက္တာ ေကာင္းတယ္ဆိုတာကိုပဲ ၾကည့္ၿပီး ဆိုးက်ဳိးေတြလည္း သိပ္ဂ႐ုမျပဳဘဲ ေရေတြကို မျဖစ္မေနေသာက္ေနၾကတာမ်ဳိးလည္း ႀကံဳဖူးတယ္”ဟု အဆိုပါဆရာ၀န္က ေျပာသည္။
တစ္ညလံုး ခႏၶာကိုယ္သည္ အိပ္စက္အနားယူေနေသာ္လည္း အဂၤါအစိတ္အပိုင္းမ်ားမွာ အနားယူျခင္း မရွိၾကေပ။ ထို႔ေၾကာင့္ မနက္မုိးလင္းသည့္အခါတြင္ ထိုအစိတ္အပိုင္းမ်ားအတြက္ လုိအပ္သည့္ ေရအား ျပန္လည္ျဖည့္တင္းေပးျခင္းသည္ သင့္ေလ်ာ္သည့္အတြက္ အိပ္ရာထၿပီး ေရေသာက္ျခင္းသည္လည္း က်န္းမာေရးအရ ေကာင္းမြန္သည့္ အမူအက်င့္တစ္ခုျဖစ္ေၾကာင္း သိရသည္။ ထို႔ျပင္ ထမင္းမစားခင္ တစ္နာရီခန္႔ႀကိဳၿပီး ေရေသာက္ျခင္းသည္လည္း အစာေၾကလြယ္သည့္ အာနိသင္ကို ခံစားရႏုိင္ေၾကာင္း ႏုိင္ငံတကာရွိ က်န္းမာေရးဆိုင္ရာ ပညာရွင္မ်ားက အႀကံျပဳထားသည္မ်ားလည္းရွိသည္။
ထိုခႏၶာကိုယ္အတြက္ အေရးႀကီးလွသည့္ ေရသည္သန္႔ရွင္းရန္လည္း လုိအပ္ၿပီး မသန္႔ရွင္းသည့္ ေရမ်ားေၾကာင့္ က်န္းမာေရးဆိုင္ရာ ဆုိးက်ဳိးမ်ားျဖစ္ေပၚၿပီး ေရာဂါမ်ားခံစားၾကရသည္ မ်ားလည္းရွိသျဖင့္ ေသာက္သံုးေရသန္႔ရွင္းေစရန္လည္း ဂ႐ုျပဳသင့္ေၾကာင္း ေဒါက္တာလိႈင္စိုး၀ယ္က ဆက္လက္ေျပာသည္။

၀တ္ရည္ေအာင္
အတဲြ (၁၁)၊ အမွတ္(၁၀)
Ref: 7day News Journal

အေမရိကန္ေခၽြးမ ( ႏိုင္းႏိုင္းစေန ဘာသာျပန္သည္။ )

အေမရိကားမွာ ေက်ာင္းသြားတက္ခဲ့တဲ့သား ေက်ာင္းၿပီးေတာ့ ကၽြန္မအတြက္ စူစန္လို႔ေခၚတဲ့ အဂၤလိပ္ေခၽြးမတစ္ေယာက္ ရွာေပးခဲ့တယ္။ ဒီကေန႔မွာ ေျမးေလးေထာ္ဘီေတာင္ (၃)ႏွစ္ရွိခဲ့ပါၿပီ။ ဒီႏွစ္ေႏြရာသီမွာ သားက ကၽြန္မကို အေမရိကားအလည္လာဖို႔ ေခၚခဲ့တယ္။ အေမရိကားမွာေနခဲ့တဲ့ (၃)လအတြင္း ေခၽြးမစူစန္ရဲ႕ သားသမီးကို ဆံုးမသြန္သင္နည္းေတြက ကၽြန္မကို အေတြးအျမင္ ပိုက်ယ္ေစခဲ့ပါတယ္။
(၁) မစားရင္ အဆာခံပါ
----------------------
မနက္တိုင္း ေထာ္ဘီအိပ္ရာထလာတာနဲ႔ စူစန္က မနက္စာကို စားပဲြေပၚတင္ေပးခဲ့ၿပီး သူ႔အလုပ္ကို သူဆက္လုပ္ေနခဲ့တယ္။
ေထာ္ဘီဟာ ကိုယ္တိုင္ ကုလားထိုင္ေပၚတက္၊ ကိုယ္တုိင္ႏြားႏို႔ေသာက္၊ ကိုယ္တိုင္ေပါင္မုန္႔ေတြ စားေနခဲ့တယ္။ စားၿပီးတဲ့ေနာက္ ကိုယ့္အခန္းထဲဝင္ၿပီး အဝတ္ဘီရိုထဲကေန အဝတ္အစား၊ ဖိနပ္ေတြကို ကိုယ္တိုင္ဝတ္ဆင္ခဲ့တယ္။

(၃)ႏွစ္ပဲရွိတဲ့ ေထာ္ဘီေလးဟာ ေျခအိတ္ရဲ႕အေရွ႕အေနာက္၊ ဘယ္ဖိနပ္၊ ညာဖိနပ္ကို ခဲြတတ္ေသးသူ မဟုတ္ပါဘူး။ တစ္ခါက ေထာ္ဘီဟာ ေဘာင္းဘီကို ေရွ႕နဲ႔ေနာက္ ေျပာင္းျပန္ဝတ္ထားခဲ့တယ္။ ဒါကို ကၽြန္မက လဲေပးဖို႔ျပင္ေတာ့ စူစန္က ကၽြန္မကိုတားတယ္။ တကယ္လို႔ ဝတ္ရတာ သက္ေတာင့္သက္သာ မရွိဘူးဆိုရင္ သူ႔ဘာသာသူ ခၽြတ္ၿပီးျပန္လဲလိုက္မယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ တကယ္လို႔သူေနရသက္ေတာင့္သက္သာရွိတယ္ဆိုရင္
ဒီအတိုင္းထားလိုက္ပါလို႔ စူစန္ကေျပာပါတယ္။

အဲဒီေန႔က ေထာ္ဘီတစ္ေယာက္ ေဘာင္းဘီေရွ႕ေနာက္ ေျပာင္းျပန္ဝတ္ၿပီး
ေျပးလႊားေဆာ့ကစားေနခဲ့တယ္။ ဒါကိုစူစန္က ဘာမွမျမင္ခဲ့သလို ဘာသိဘာသာ ေနခဲ့ပါတယ္။

တစ္ခါက ေထာ္ဘီတစ္ေယာက္ ေဘးအိမ္က ကေလးေတြနဲ႔ေဆာ့ကစားေနခဲ့တယ္။ တေအာင့္ၾကာေတာ့ ေမာေမာပန္းပန္းနဲ႔ အိမ္ကို အေျပးျပန္လာၿပီး "ေမေမ...ေမေမ.. လူစီကေျပာတယ္။ သားေဘာင္းဘီ ေရွ႕ေနာက္ေျပာင္းျပန္ျဖစ္ေနတယ္တဲ့။ တကယ္လားဟင္!" လူစီဆိုတာ ေဘးအိမ္က အသက္(၅)ႏွစ္အရြယ္ ေကာင္မေလးပါ။

သားအေမးကို စူစန္ကရယ္ၿပီး "ဟုတ္တာေပါ့သား... သားျပန္လဲမယ္မဟုတ္လား!" လုိ႔ေျပာေတာ့ ေထာ္ဘီေခါင္းညိတ္ျပတယ္။ ၿပီးေတာ့ ေဘာင္းဘီခၽြတ္ၿပီး ေသခ်ာၾကည့္တယ္။ ျပန္ဝတ္တယ္။ အဲဒီေနာက္ပိုင္း ေထာ္ဘီ ဘယ္ေတာ့မွ ေဘာင္းဘီကိုေျပာင္းျပန္ မဝတ္ခဲ့မိေတာ့ဘူး။

ဒီအျဖစ္ကိုၾကည့္ၿပီး ေျမးမေလးကို ကၽြန္မသတိရလိုက္မိတယ္။ ေျမးမေလးဟာ အသက္(၅)ႏွစ္(၆)ႏွစ္ထိ ဇြန္းမကိုင္တတ္ခဲ့ေသးဘူး။ ဖိနပ္ႀကိဳး မခ်ည္တတ္ခဲ့ဘူး။ ဒီကေန႔မွာ အလယ္တန္းတက္ေနတဲ့အထိ
ေက်ာင္းေဆာင္ကေန အိမ္ကိုျပန္လာတိုင္း ေလွ်ာ္စရာအဝတ္ေတြ သယ္ျပန္လာတတ္ေသးတယ္။

တစ္ေန႔ ေန႔လယ္မွာ ေထာ္ဘီတစ္ေယာက္ စိတ္ေကာက္ၿပီး ထမင္းမစားေတာ့ဘူး။ စူစူန္တစ္ခြန္းႏွစ္ခြန္းေျပာလိုက္တာကို စိတ္တိုၿပီး ထမင္းပန္းကန္ကို ေမွာက္ပစ္လိုက္တယ္။ ပန္းကန္ထဲကအစာေတြ ၾကမ္းျပင္ေပၚ ျပန္႔က်ဲသြားခဲ့တယ္။

စူစန္က ေထာ္ဘီကိုၾကည့္ၿပီး ေသခ်ာေျပာတယ္။

"ၾကည့္ရတာ သား တကယ္ထမင္းစားခ်င္ပံုမရဘူး။ မွတ္ထား... အခုခ်ိန္ကစၿပီး မနက္ျဖန္မနက္အထိ သားဘာမွ မစားရဘူး။ သိလား"
ေထာ္ဘီေခါင္းညိတ္ၿပီး ခိုင္ခိုင္မာမာနဲ႔ ျပန္ေျဖတယ္။
"ဟုတ္ကဲ့..."
သားအမိႏွစ္ေယာက္ရဲ႕အျဖစ္ကို ၾကည့္ၿပီး ကၽြန္မစိတ္ထဲရယ္ေနမိတယ္။

ညေနေရာက္ေတာ့ ညေနစာအတြက္ စူစန္နဲ႔ကၽြန္မ တိုင္ပင္ေနခဲ့တယ္။ ညေနစာကို တရုတ္အစားအစာျပင္ဆင္ဖို႔ စူစန္ကေျပာတယ္။
ေထာ္ဘီတရုတ္အစားအစာ သိပ္ႀကိဳက္မွန္း ကၽြန္မခ်က္ခ်င္း သတိရလိုက္တယ္။ ၾကည့္ရတာ ေန႔လယ္စာေသခ်ာမစားခဲ့တဲ့ ေထာ္ဘီကို ညေနမွာ စူစန္ပိုစားေစခ်င္ခဲ့ပံု ရတယ္။
အဲဒီေန႔ ညေနစာကို ေထာ္ဘီအႀကိဳက္ ကၽြန္မခ်က္ျပဳတ္ခဲ့တယ္။ အီတလီေခါက္ဆဲြနဲ႔ တရုတ္စတိုင္လ္ ခ်က္ခဲ့တယ္။ ဒါဟာ ေထာ္ဘီအႀကိဳက္ဆံုးပါ။ ကေလးဆိုေပမယ့္ ပန္းကန္ျပားတစ္ခ်ပ္အျပည့္ သူစားႏိုင္ပါတယ္။

ညေနစာ စစားေတာ့ ေထာ္ဘီတစ္ေယာက္ အားရဝမ္းသာ ကုလားထိုင္ေပၚ တက္ထိုင္တယ္။ ဒါကို စူစန္က သူ႔ရဲ႕ပန္းကန္နဲ႔ ခက္ရင္းေတြကိုသိမ္းၿပီး "ဒီေန႔ သားထမင္းမစားဘူးလို႔ ေမေမတို႔ ေျပာထားၾကတယ္မဟုတ္လား? သားလည္း ဝန္ခံဂတိျပဳထားတယ္ေလ" လို႔ေျပာတယ္။

ေလးေလးနက္နက္ေျပာေနတဲ့ ေမေမ့မ်က္ႏွာေၾကာင့္ ေထာ္ဘီ ဝါးခနဲထငိုတယ္။ ငိုေနရင္းက "ေမေမ... သားဆာလို႔ပါ.. သားဗိုက္ဆာလို႔ပါ" လို႔ေျပာတယ္။"ဝန္ခံခဲ့တဲ့ ဂတိအတိုင္း လိုက္နာရမယ္ေလ" စူစန္ကလည္း နည္းနည္းမွ စိတ္မေပ်ာ့ခဲ့ဘူး။

ေျမးအျဖစ္ကိုၾကည့္ၿပီး ကၽြန္မစိတ္မေကာင္းျဖစ္မိတယ္။ ေထာ္ဘီအတြက္ အသနားခံဖို႔ျပင္ေတာ့ သားက မ်က္ရိပ္မ်က္ေျချပတယ္။ ကၽြန္မအေမရိကားေရာက္စက သားေျပာခဲ့တဲ့စကားကို ကၽြန္မ သတိရလိုက္မိတယ္။ အေမရိကားမွာ မိဘေတြ သားသမီးကို သြန္သင္ဆံုးမေနခ်ိန္မွာ တျခားသူေတြ လံုးဝ ဝင္မပါရဘူးလို႔ဆိုတယ္။ လူႀကီးပဲျဖစ္ျဖစ္ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဝင္မပါရပါဘူးတဲ့။ အဲဒီလိုနဲ႔ ကၽြန္မလည္း အကူအညီမဲ့စြာ ခပ္ဆိတ္ဆိတ္ပဲ ေနခဲ့ေတာ့တယ္။

အဲဒီေန႔ ညစာစားၿပီးခ်ိန္ထိ သနားစရာ ေထာ္ဘီတစ္ေယာက္ ကစားစရာကားေလးထဲမွာ ထိုင္ၿပီး လူႀကီးေတြ အားရပါးရစားတာကို ပါးစပ္အဟသားနဲ႔ ၾကည့္ေနခဲ့တယ္။ ကၽြန္မကို တရုတ္အစားအစာ ခ်က္ခိုင္းခဲ့တဲ့ စူစန္ရဲ႕ ဦးတည္ခ်က္ကို ကၽြန္မနားလည္လိုက္ပါတယ္။

ေနာင္တစ္ခ်ိန္မွာ ေထာ္ဘီတစ္ေယာက္ စိတ္တိုၿပီး ထမင္းပန္းကန္လြင့္ပစ္ဖို႔ႀကံတိုင္း ေဖေဖေမေမ ဘြားဘြားတို႔စားတာကို ဗိုက္အေဟာင္းသားနဲ႔ ထိုင္ၾကည့္ခဲ့ရတဲ့အျဖစ္ကို သူသတိရမိလိမ့္မယ္လို႔ ကၽြန္မယံုၾကည္မိတယ္။ ဆာတဲ့အရသာဟာ ခံရခက္ေၾကာင္းနဲ႔ သူႀကိဳက္တဲ့အစားအစာေတြ မစားရတာဟာ ပိုခံရခက္ေၾကာင္း ေထာ္ဘီနားလည္သြားပါလိမ့္မယ္။

မအိပ္ခင္ ေထာ္ဘီကို ကၽြန္မနဲ႔စူစန္တို႔ ဂြတ္ႏႈိက္သြားႏႈတ္ဆက္ခဲ့ၾကတယ္။

အဲဒီမွာ ေထာ္ဘီက သတိေလးနဲ႔ "ေမေမ... သားအရမ္းဆာေနတယ္။ သား ေခါက္ဆဲြစားလို႔ ရႏိုင္မလား?" လို႔ ေမးတယ္။ စူစန္က ခပ္ၿပံဳးၿပံဳးေလးနဲ႔ ေခါင္းခါျပၿပီး

"မရဘူး သား..."
"ဒီလိုဆိုရင္ သားအိပ္ၿပီး ႏိုးလာတဲ့အခ်ိန္ စားလို႔ရလား?"
"ရတာေပါ့..." ႏူးႏူးညံ့ညံ့ျပန္ေျဖတဲ့ စူစန္ရဲ႕အေျဖေၾကာင့္ ေထာ္ဘီဝမ္းသာသြားခဲ့တယ္။ အစာအရပ္ခံလိုက္လို႔ ခံစားရတဲ့ေဝဒနာမ်ဳိး ေထာ္ဘီေနာက္ထပ္ ခံရဲေတာ့မယ္ မထင္ပါဘူး။

အဲဒီေနာက္ပိုင္း ပါးစပ္ေဘးမွာ အစာေတြကပ္ၿပီး ထမင္းကို ၿမိန္ရည္ယွက္ရည္စားေနတဲ့ ေထာ္ဘီကိုၾကည့္ရင္း ေျမးမေလးကို ကၽြန္မ သတိရမိတတ္တယ္။

ေျမးမေလး ေထာ္ဘီအရြယ္တုန္းက ထမင္းစားတိုင္း ေခ်ာ့ေမာ့ရတယ္။ လူႀကီးေတြက ထမင္းပန္းကန္ကိုကိုင္ၿပီး သူ႔ေနာက္လိုက္ေျပးရတယ္။ ဒါေတာင္ သူက ေစ်းဆစ္ေသးတယ္။ ဒီထမင္းစားၿပီးရင္ ကစားစရာအရုပ္တစ္ရုပ္ ဝယ္ေပးရမယ္။
ေနာက္ထပ္ထမင္းစားရင္ ေနာက္ထပ္ အရုပ္တစ္ရုပ္ဝယ္ေပးရမယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။

(၂) သူတစ္ပါးကို နာေအာင္လုပ္ၿပီးရင္ ျပန္ေလ်ာ္ရတယ္
-------------------------
တစ္ေန႔မွာ ေထာ္ဘီကိုေခၚၿပီး ကၽြန္မတို႔ ပန္းၿခံထဲေရာက္ခဲ့ၾကတယ္။ သိပ္မၾကာပါဘူး.. ေထာ္ဘီတစ္ေယာက္ တျခားေကာင္မေလးႏွစ္ေယာက္နဲ႔ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သြားၿပီး အတူေဆာ့ကစားေနၾကတယ္။ ပလတ္စတစ္နဲ႔လုပ္ထားတဲ့ အိုးေတြ၊ ခြက္ေတြ၊ ပန္းကန္ေတြက ျမက္ခင္းျပင္တစ္ခုလံုးမွာ ခင္းက်င္းထားတယ္။

ရုတ္တရက္ ေထာ္ဘီတစ္ေယာက္ အိုးတစ္လံုးယူၿပီး ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕ေခါင္းကို ေခါက္ထည့္လိုက္
တယ္။စစခ်င္းမွာထင္မွတ္မထားတဲ့အျဖစ္ေၾကာင့္ ေကာင္မေလးေၾကာင္သြားတယ္။ အဲဒီေနာက္ အသံကုန္ေအာ္ငိုေတာ့တယ္။ အငယ္တစ္ေယာက္ငိုေတာ့ အႀကီးတစ္ေယာက္ကလည္း လန္႔ၿပီးထငိုေတာ့တယ္။ ဒီေလာက္ထိ ႀကီးက်ယ္သြားမယ္မွန္း မထင္ခဲ့တဲ့ ေထာ္ဘီဟာ
ေဘးမွာရပ္ၿပီး ေကာင္မေလးေတြငိုတာကို ေၾကာင္ၾကည့္ေနခဲ့တယ္။

အခင္းျဖစ္ရာကို စူစန္ေရာက္သြားခဲ့တယ္။ အက်ဳိးအေၾကာင္းကို ခန္႔မွန္းမိတဲ့စူစန္ဟာ စကားတစ္ခြန္းမွမေျပာဘဲ အိုးယူၿပီး ေထာ္ဘီေခါင္းကို အားနဲ႔ေခါက္ထည့္လိုက္တယ္။ ေထာ္ဘီ ကာကြယ္ခ်ိန္မရလိုက္ဘူး။
ျမက္ခင္းျပင္ေပၚ ဖင္ထိုင္လဲက်သြားၿပီး တဝါးဝါးနဲ႔ ေအာ္ငိုေတာ့တယ္။ ဒါကုိ စူစန္က "နာလား! ေနာက္တစ္ခါ ထပ္လုပ္ရဲေသးလား?" လို႔ ေမးတယ္။ ေထာ္ဘီ ငိုရင္း ေခါင္းခါျပတယ္။ ေနာက္တစ္ႀကိမ္ သူလုပ္ရဲေတာ့မွာ မဟုတ္မွန္း ကၽြန္မ ယံုၾကည္မိပါတယ္။

ေထာ္ဘီရဲ႕ဦးေလးက ေထာ္ဘီကို အျပာႏုေရာင္စက္ဘီးေလးတစ္စီး လက္ေဆာင္ေပးခဲ့တယ္။ အဲဒီစက္ဘီးကို ေထာ္ဘီအရမ္းႏွစ္သက္ခဲ့ၿပီး တျခားလူေတြ အထိမခံခဲ့ပါဘူး။ ေဘးအိမ္က သူငယ္ခ်င္းျဖစ္တဲ့ လူစီဟာ စက္ဘီးေလးခဏစီးရဖို႔ ေထာ္ဘီကို အႀကိမ္ႀကိမ္ေတာင္းဆိုခဲ့တယ္။ ဒါကို ေထာ္ဘီ လက္မခံခဲ့ဘူး။

တစ္ခါမွာ သူငယ္ခ်င္းတခ်ဳိ႕နဲ႔ ေထာ္ဘီကစားေနခဲ့တယ္။ လူစီဟာ ေထာ္ဘီသတိမထားမိခ်ိန္မွာ စက္ဘီးေလးကို တိတ္တိတ္စီးထြက္သြားေတာ့တယ္။ ဒါကို ေထာ္ဘီေတြ႔ေတာ့ ေဒါသတႀကီးနဲ႔ စူစန္ဆီအေျပးလာၿပီး တိုင္ပါေတာ့တယ္။

ေကာ္ဖီေသာက္ရင္း ကေလးမိဘေတြနဲ႔ စကားေျပာေနခဲ့တဲ့စူစန္က
ေထာ္ဘီကိုၿပံဳးျပၿပီး "သားတို႔ကိစၥ သားတို႔ရွင္းေနာ္။ ေမေမနဲ႔ မဆိုင္ဘူး" လို႔ ေျပာလိုက္တယ္။ ေထာ္ဘီတစ္ေယာက္ ေခါင္းငိုက္စိုက္နဲ႔ စူစန္ေဘးကေန ထြက္သြားခဲ့တယ္။

တေအာင့္အၾကာမွာ လူစီစက္ဘီးေလးစီးၿပီး ျပန္လာတယ္။ လူစီကိုေတြ႔တာနဲ႔ ေထာ္ဘီဟာ လူစီကိုေျပးတြန္းပစ္ၿပီး စက္ဘီးကိုျပန္လုလိုက္တယ္။ ေျမေပၚထိုင္ၿပီး လူစီေအာ္ငိုေတာ့တယ္။ ဒါကိုေတြ႔ေတာ့ စူစန္က လူစီကိုအေျပးေပြ႔ၿပီး ေခ်ာ့ေမာ့လိုက္တယ္။ သိပ္မၾကာပါဘူး... လူစီတစ္ေယာက္ တျခားကေလးေတြနဲ႔ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး ကစားေနေတာ့တယ္။

ေထာ္ဘီဟာ စက္ဘီးစီးရင္းစီးရင္း ပ်င္းလာပံုရတယ္။ တျခားကေလးေတြ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး ကစားေနတာေတြ႔ေတာ့ သူလည္း ပါခ်င္လာခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ ခုနားက လူစီကိုတြန္းထားတဲ့စိတ္က မေနသာခဲ့ျပန္ဘူး။ စူစန္ဆီလာၿပီး စူပုပ္ပုပ္ေလးနဲ႔ "ေမေမ...သားလည္း လူစီတို႔နဲ႔ ကစားခ်င္တယ္" လို႔ဆိုတယ္။

"ကစားခ်င္ရင္ သူတို႔ကို သြားရွာေလ..."
"ေမေမပါ လိုက္ခဲ့ေပးပါ..." ေထာ္ဘီက ေတာင္းေတာင္းပန္ပန္နဲ႔ဆိုတယ္။
"မရဘူး... ခုနက လူစီကိုငိုေအာင္ သားလုပ္ခဲ့တယ္။ ခုေတာ့ သူတို႔နဲ႔ သားကစားခ်င္ျပန္တယ္။ ဒါကို သားကိုယ္တိုင္ သြားေျဖရွင္းမွရမယ္"

ေထာ္ဘီတစ္ေယာက္ စက္ဘီးေလးစီးၿပီး လူစီတို႔အနား တေျဖးေျဖးခ်ည္းကပ္သြားတယ္။ လူစီနားေရာက္ခါးနီး စက္ဘီးကို ေနာက္ျပန္လွည့္ျပန္တယ္။ အဲဒီလို အႀကိမ္ႀကိမ္လုပ္တာ ဘယ္ေလာက္ၾကာသြားမွန္း မသိပါဘူး... ေထာ္ဘီနဲ႔လူစီ ၿပံဳးၿပံဳးရယ္ရယ္နဲ႔ ေဆာ့ကစားေနတာကို ေတြ႔လိုက္ျပန္ပါတယ္။

(၃) သားသမီးေတြကို သြန္သင္ဆံုးမတာ မိဘေတြရဲ႕အလုပ္
-----------------------
စူစန္ရဲ႕မိဘေတြက ကယ္ရီဖိုးနီးယားမွာ ေနပါတယ္။ ကၽြန္မေရာက္လာသံၾကားေတာ့ ႏွစ္ေယာက္သား ကားေမာင္းၿပီး ကၽြန္မဆီ အလည္လာၾကတယ္။ အိမ္ကို ဧည့္သည္ေတြလာေတာ့
ေထာ္ဘီတစ္ေယာက္ ျမဴးတူးခုန္ေပါက္ေနေတာ့တယ္။

ေထာ္ဘီဟာ သဲထည့္တဲ့ ပံုးငယ္ေလးထဲ ေရအျပည့္ထည့္ၿပီး တစ္အိမ္လံုး ေျပးလႊားေဆာ့ကစားေနခဲ့တယ္။ ၾကမ္းျပင္ေပၚ ေရမဖိတ္မိေစဖို႔ စူစန္အထပ္ထပ္ သတိေပးခဲ့ေပမယ့္ ေထာ္ဘီ ဂရုမစိုက္ခဲ့ဘူး။

ေနာက္ဆံုးေတာ့ ေရေတြဖိတ္ၿပီး ၾကမ္းျပင္စိုရဲြသြားရံုမက ေထာ္ဘီဟာ အမွားလုပ္လိုက္မိမွန္း မသိဘဲ ေဘာင္းဘီေတြ ရဲြရဲြစိုတဲ့အထိ ေရေတြကိုေျခေထာက္နဲ႔ နင္းေဆာ့ကစားေနခဲ့တယ္။
ၾကမ္းတိုက္အဝတ္ယူၿပီး ၾကမ္းတိုက္ဖို႔ ကၽြန္မအျမန္ျပင္ေတာ့ စူစန္က ၾကမ္းတိုက္တံကို ကၽြန္မလက္ထဲကလုၿပီး ေထာ္ဘီကို ကမ္းေပးလိုက္တယ္။

"ေထာ္ဘီ... ၾကမ္းကို ေျခာက္ေအာင္တိုက္လိုက္။ ၿပီးေတာ့ အဝတ္စိုေတြကို ခၽြတ္ၿပီး ကိုယ္တိုင္ေလွ်ာ္လိုက္ပါ"

စူစန္အေျပာကို ေထာ္ဘီမနာခံဘဲ ေအာ္လိုက္ ငိုလိုက္လုပ္ေနခဲ့တယ္။ စူစန္ဟာ စကားတစ္ခြန္းမွ မေျပာဘဲ ေထာ္ဘီကိုဆဲြၿပီး စတိုခန္းထဲထည့္ ေသာ့ခတ္ထားလိုက္ေတာ့တယ္။ အေၾကာက္အလန္႔ေအာ္ငိုေနတဲ့ ေထာ္ဘီအသံကိုၾကားေတာ့ ကၽြန္မစိတ္ေတြ နာက်င္ခဲ့မိတယ္။ စတိုခန္းထဲကေန သူ႔ကို ေခၚထုတ္ခ်င္ခဲ့မိတယ္။ ဒါကို စူစန္မိခင္က "ဒါ စူစန္ရဲ႕ကိစၥ" ဆိုၿပီး ကၽြန္မကိုတားခဲ့တယ္။
တေအာင့္ေနေတာ့ ေထာ္ဘီ့ဆီက ငိုသံမၾကားရေတာ့ဘူး။ စတိုခန္းထဲကေန "ေမေမ... သားမွားၿပီ" လို႔ သူဆိုတယ္။

စတိုခန္းအျပင္ဘက္ကရပ္ၿပီး စူစန္က "ဒီလိုဆိုရင္ ဘာလုပ္ရမလဲဆိုတာ သားသိတယ္ေနာ္" လို႔ေမးတယ္။
"သိပါတယ္"လို႔ ေထာ္ဘီဆီက ေျဖသံၾကားမွ တံခါးကို စူစန္ဖြင့္လိုက္တယ္။ စတိုခန္းထဲကေန ထြက္လာတဲ့ ေထာ္ဘီ့မ်က္ႏွာေပၚမွာ မ်က္ရည္စီးေၾကာင္းႏွစ္ခုကို ေတြ႔လိုက္တယ္။ သူ႔ထက္ႏွစ္ဆျမင့္တဲ့ ၾကမ္းတိုက္တံကို မႏိုင္မနင္းကိုင္ရင္ ေထာ္ဘီၾကမ္းတိုက္ေနခဲ့တယ္။ အဲဒီေနာက္ ေဘာင္းဘီခၽြတ္ၿပီး ေရခ်ဳိးခန္းထဲဝင္ၿပီး ေလွ်ာ္ဖြတ္ေနခဲ့ပါတယ္။

တအံ့တၾသျဖစ္ေနတဲ့ ကၽြန္မကိုၾကည့္ၿပီး စူစန္မိဘေတြက ရယ္ပါတယ္။ ဒီလိုအျဖစ္က ကၽြန္မရင္ထဲ နက္နက္နဲနဲ ဝင္ေရာက္ခဲ့ပါတယ္။ ကၽြန္မတို႔ အေရွ႕တိုင္းက မိသားစုအမ်ားဟာ သားသမီးေတြကို သြန္သင္ဆံုးမခ်ိန္မွာ "ကမာၻစစ္ျဖစ္ေအာင္" ဖန္တီးေနခဲ့သလိုပါပဲ။ ကေလးကို ဆိုဆံုးမခ်ိန္မွာ အေမဘက္က အဘိုးအဘြားက တားလိုက္၊ အေဖဘက္က အဘိုးအဘြားက ကာကြယ္ေပးလိုက္၊ လင္မယားခ်င္း ရန္ျဖစ္လိုက္နဲ႔ ဆူညံ့ဗြက္ေလာရိုက္ေနတတ္ပါတယ္။

အဲဒီေနာက္ စူစန္မိဘေတြနဲ႔ စကားေျပာဆိုၾကရင္း ကေလးေတြကို ဆိုဆံုးမတဲ့အေၾကာင္းေတြ ေျပာျဖစ္ခဲ့ၾကတယ္။ စူစန္မိဘေျပာခဲ့တဲ့ စကားတခ်ဳိ႕က ကၽြန္မရင္ထဲ နက္နက္ရႈိင္းရိႈင္း တိုးဝင္ေစခဲ့ပါတယ္။

"ကေလးကို မိဘေတြကပိုင္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကေလးကို သြန္သင္ဆံုးမတဲ့ မိဘေတြရဲ႕ သြန္သင္ဆံုးမမႈကို ကၽြန္မတို႔ေလးစားရမယ္။ ကေလးက ငယ္တယ္ဆိုေပမယ့္ ပါးနပ္ၾကတယ္။ သူ႔ကိုသြန္သင္တဲ့ မိဘေတြ စိတ္ဝမ္းကဲြတာ၊ အျမင္မတူတာေတြ႔ရင္ သူ႔အတြက္ လြတ္ေပါက္၊ ကယ္ေပါက္ျဖစ္သြားမယ္ဆိုတာကို သူသိတယ္။ ဒါဟာ သူရဲ႕အျပဳအမႈ တိုးတက္ေကာင္းမြန္ဖို႔ အက်ဳိးမရွိေစတဲ့အျပင္ သြန္သင္ဆံုးမေလ ရႈပ္ေလျဖစ္ၿပီး ျပႆနာေတြ ပိုႀကီးလာတတ္တယ္။ မိသားစုအခ်င္းခ်င္း စိတ္ဝမ္းကဲြတာေတြ၊ ျငင္းခုန္တာေတြျဖစ္ၿပီး ကေလးကို ပိုမလံုၿခံဳေစျဖစ္တတ္တယ္။ ကေလးငယ္ရဲ႕ စိတ္ဓာတ္ဖြံ႔ၿဖိဳးမႈကို ဆိုးက်ဳိးသက္ေရာက္ေစပါတယ္"

"ဒါေၾကာင့္ အဘိုးအဘြားပဲျဖစ္ျဖစ္၊ မိဘေတြပဲျဖစ္ျဖစ္ ကေလးေတြကို ဆိုဆံုးမရာမွာ စိတ္ဝမ္းကဲြတာတို႔၊ မိဘခ်င္း သြန္သင္ဆံုးမပံု ကဲြျပားတာတို႔ဟာ ကေလးေရွ႕မွာ မျငင္းခုန္သင့္ဘူး။ မျဖစ္သင့္ဘူး"

စူစန္ရဲ႕မိဘေတြ အိမ္မွာတစ္ပတ္ၾကာေနၿပီး ကယ္ရီဖိုးနီးယားကို ျပန္ဖို႔ျပင္ဆင္ခဲ့တယ္။ မျပန္ခင္ႏွစ္ရက္မွာ စူစန္အေဖ့က စူစန္ကို ေလးေလးနက္နက္နဲ႔ "သမီး.. ေထာ္ဘီက ကစားစရာေျမေကာ္စက္ေလး လိုခ်င္သတဲ့။ ေဖေဖ ဝယ္ေပးလို႔ရမလား?" လို႔ေမးတယ္။

ဒါကို စူစန္က စဥ္းစားၿပီး "ေဖေဖတို႔ ဒီတစ္ေခါက္လာတာ သူ႔ကို ႏွင္းစီးဖိနပ္တစ္ရံ လက္ေဆာင္ေပးခဲ့တယ္ မဟုတ္လား? ခရစၥမတ္ေရာက္ခါနီးမွပဲ ေျမေကာ္စက္ေလး ဝယ္ၿပီး လက္ေဆာင္ေပးလိုက္ေပါ့" လို႔ဆိုတယ္။

အဲဒီေနာက္ ေထာ္ဘီကို သူ႔အဘိုးဘာေျပာလိုက္သလဲ ကၽြန္မ မသိပါဘူး။ ေထာ္ဘီကိုကၽြန္မ ေမာလ္(mall)ေခၚသြားတိုင္း ေထာ္ဘီဟာ
ေျမေကာ္စက္ရုပ္ေလးကို လက္ညွဳိးထိုးၿပီး "ဘိုးဘိုးကေျပာတယ္။ ခရစၥမတ္ေရာက္ရင္ သားကို ေျမေကာ္စက္ေလး လက္ေဆာင္ေပးမယ္တဲ့"လို႔ ဝမ္းသာအားရ ေျပာတတ္ပါတယ္။

စူစန္ဟာ ေထာ္ဘီ့အေပၚမွာ စည္းကမ္းတင္းက်ပ္တယ္ဆိုေပမယ့္
ေထာ္ဘီဟာ သူ႔ေမေမကို အရမ္းခ်စ္ခဲ့တယ္။ အျပင္ထြက္ကစားတိုင္း ပန္းပြင့္ေလးေတြ ဒါမွမဟုတ္ လွတယ္လို႔သူထင္တဲ့ သစ္ရြက္ေလးေတြကို ခူးၿပီး တေလးတစားနဲ႔ စူစန္ကို သူလက္ေဆာင္ေပးတတ္တယ္။ တျခားလူေတြဆီက လက္ေဆာင္ရရင္လည္း စူစန္ကို သူနဲ႔အတူ ေဖာက္ၾကည့္ဖို႔ေခၚတတ္တယ္။ စားလို႔ေကာင္းတဲ့အရာကို စူစန္အတြက္ သူတစ္ဝက္ခ်န္ထားတတ္တယ္။

အေရွ႕တိုင္းက သားသမီးတခ်ဳိ႕ မိဘအေပၚ ေအးစက္၊ လ်စ္လ်ဴရွဴတတ္တာကို ၾကည့္ၿပီး အေမရိကားက အဂၤလိပ္ေခၽြးမကို ကၽြန္မ မခ်ီးက်ဴးဘဲမေနႏိုင္ခဲ့ပါဘူး။
ကေလးေတြကိုသြန္သင္ဆံုးမရာမွာ၊ ေျဖရွင္းရာမွာအေမရိကားမိခင္ေတြဆီ
ကေန ကၽြန္မတို႔ သင္ယူေလ့လာဖို႔ အမ်ားႀကီးရွိေသးေၾကာင္း ကၽြန္မေကာက္ခ်က္ခ်မိပါတယ္။
------------------
credit းႏိုင္းႏိုင္းစေန

လူမႈဆက္ဆံေရးကြန္ရက္မ်ားႏွင့္ စိတ္က်န္းမာေရးဆိုင္ရာ ဆက္စပ္မႈမ်ား

တိုးတက္ေခတ္မီေျပာင္းလဲလာသည့္ နည္းပညာမ်ားႏွင့္အတူ လူသားတို႔၏ ေနထိုင္မႈစ႐ိုက္ပံုစံမ်ားလည္း ေျပာင္းလဲလာခဲ့သည္။ ပထမဆံုး အီးေမးကို ၁၉၇၁ ခုႏွစ္တြင္ စတင္မိတ္ဆက္ ပို႔ေဆာင္ႏိုင္ခဲ့သည္။ ထုိမွတစ္ဆင့္ ႏွစ္ေပါင္း ၄၀ ေက်ာ္ၾကာၿပီးေနာက္ လူမႈဆက္ဆံေရး ကြန္ရက္မ်ား (Social Media) မ်ားသည္ အင္တာနက္အသံုးျပဳျခင္းမ်ား တိုးတက္လာသည္ႏွင့္အတူ မုန္တိုင္းပမာ လ်င္ျမန္စြာျဖင့္ ကမၻာႀကီးတြင္ ေနရာယူလာၾကသည္။ လူမႈဆက္ဆံေရးကြန္ရက္မ်ားျဖစ္သည့္ ေဖ့စ္ဘြတ္ခ္၊ တြစ္တာတို႔ကို ယခုကမၻာတစ္၀န္းတြင္ လူေလးေယာက္လွ်င္ တစ္ေယာက္ႏႈန္းျဖင့္ အသံုးျပဳေနၾကၿပီျဖစ္သည္။
     ပံုမွန္အားျဖင့္ဆိုရေသာ္ ထိုကဲ့သို႔ လူမႈဆက္ဆံေရးကြန္ရက္မ်ားကို အသံုးျပဳျခင္းသည္ ထိခိုက္မႈမရွိဟုဆိုေသာ္လည္း ေလ့လာဆန္းစစ္သူအခ်ဳိ႕ကမူ လူမႈဆက္ဆံေရးကြန္ရက္မ်ားသည္ စိတ္ဓာတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ က်န္းမာေရးႏွင့္ ေနထုိင္မႈစ႐ိုက္ပံုစံအေပၚ ထိခုိက္လႊမ္းမုိးမႈမ်ားရွိလာသည္ဟု ဆိုၾကသည္။ Medical News Today မွ ေလ့လာခ်က္တစ္ခုတြင္ ေဖ့စ္ဘြတ္ခ္အသံုးျပဳျခင္းသည္ စိတ္လႈပ္ရွားမႈကိုျဖစ္ေပၚေစၿပီး လူတစ္ေယာက္၏စိတ္ခံစားမႈ မျပည့္စံုျခင္း၊ အလိုမက်ျခင္းမ်ားကုိ ျဖစ္ေပၚေစေၾကာင္း ေတြ႕ရွိရသည္ဟုဆိုသည္။
      University of Michigan မွ လတ္တေလာဆန္းစစ္ခ်က္အရ ေဖ့စ္ဘြတ္ခ္အသံုးျပဳျခင္းသည္ လူသားတို႔အေပၚ မေပ်ာ္ရႊင္ျခင္း၊ မႏွစ္ၿမိဳ႕ျခင္း၊ ဘ၀တြင္ မျပည့္စံုျခင္း အစရွိသည့္ခံစားခ်က္မ်ားကို ျဖစ္ေပၚေစသည္ဟုဆိုသည္။ သူတို႔၏အဆုိအရမူ အေပၚယံအျမင္အရ ေဖ့စ္ဘြတ္ခ္သည္ လူသားတို႔အတြက္ အဖိုးမျဖတ္ႏိုင္ေသာ သတင္းမ်ား၊ အခ်က္အလက္မ်ား၊ ဆက္သြယ္မႈမ်ားျဖင့္ လိုအပ္ခ်က္မ်ားကုိ ျဖည့္ဆည္းေပးႏုိင္ေသာ္လည္း ေရရွည္တြင္မူ ဆန္႔က်င္ဘက္ရလဒ္ကိုသာ ရေစႏုိင္ေၾကာင္း ေတြ႕ရွိရသည္။
      ထုိအဆိုမ်ားသည္ မွန္ကန္ေနပါသလား၊ လူမႈဆက္ဆံေရး ကြန္ရက္မ်ားအသံုးျပဳျခင္းကို ကန္႔သတ္သင့္သည္လား စသည့္ေမးခြန္းမ်ားကိုမူ မိမိကိုုယ္တိုင္ပင္ ဆံုးျဖတ္ရမည္ျဖစ္သည္။
လူမႈဆက္သြယ္ေရးကြန္ရက္က ဘယ္လိုဆြဲေဆာင္သလဲ
      ၁၉၈၀ ျပည့္ႏွစ္ေနာက္ပိုင္းတြင္ အင္တာနက္ ၀န္ေဆာင္မႈေပးေသာကုမၸဏီမ်ားက အေမရိကန္တြင္  Dial Up ၀န္ေဆာင္မႈကို စတင္မိတ္ဆက္ခဲ့သည္။ ထို႔ေနာက္တြင္မွ တစ္ဆင့္ထက္တစ္ဆင့္ တိုးတက္ေျပာင္းလဲလာခဲ့ၿပီး ၿဂိဳဟ္တုစနစ္၊ ႀကိဳးမဲ့စနစ္၊ ဖိုက္ဘာဆက္ ေၾကာင္းအစရွိသည္ျဖင့္ ၀န္ေဆာင္မႈမ်ားေပးႏိုင္ခဲ့သည္။

လက္ရွိအခ်ိန္တြင္မူ အင္တာနက္ဆက္သြယ္ေရးစနစ္မ်ား ေကာင္းမြန္လာသည္ႏွင့္အမွ် လူမႈဆက္ဆံေရးကြန္ရက္မ်ားကို လြယ္ကူစြာ အသံုးျပဳႏိုင္လာျခင္းကလည္း ဆြဲေဆာင္မႈတစ္ခုပင္ျဖစ္သည္။ ဥပမာအားျဖင့္ဆုိေသာ္ စာတုိက္မွတစ္ဆင့္ စာမ်ားကို ပို႔ေဆာင္ျခင္းထက္ အီးေမးမ်ားကိုအသံုးျပဳၿပီး အခ်ိန္ကုန္၊ ေငြကုန္ေၾကးက်သက္သာစြာျဖင့္ လုပ္ေဆာင္လာႏုိင္ၾကသည္။ ထိုအခ်က္အဆုိမ်ားအေပၚတြင္ အေျခခံၿပီး လူမႈဆက္သြယ္ေရးကြန္ရက္မ်ားကုိ တည္ေဆာက္လာၾကသည္။
ေဖ့စ္ဘြတ္ခ္၏ ရည္ရြယ္ခ်က္ေဆာင္ပုဒ္မွာ

ေဖ့စ္ဘြတ္ခ္၏ရည္ရြယ္ခ်က္မွာ ကမၻာတစ္၀န္းရွိ လူအမ်ားကို လြယ္ကူပြင့္လင္းစြာ ဆက္သြယ္ခ်ိတ္ဆက္ၿပီး လူအားလံုးကို အခ်က္အလက္မ်ား၊ သတင္းမ်ား၊ အေၾကာင္းအရာမ်ားကို အခ်ိန္ႏွင့္ တစ္ေျပးညီ မွ်ေ၀ေပးေစႏုိင္ရန္ျဖစ္သည္။ ထို႔ျပင္ ေဖ့စ္ဘြတ္ခ္ကို အသံုးျပဳျခင္းအားျဖင့္ သူငယ္ခ်င္းမ်ား၊ မိသားစု၀င္မ်ားျဖင့္ ဆက္သြယ္ခ်ိတ္ဆက္ၿပီး လက္ရွိျဖစ္ပ်က္ေနေသာ အျဖစ္အပ်က္မ်ား၊ အေျခအေနမ်ားကို မွ်ေ၀ေဖာ္ျပေစႏုိင္ရန္ျဖစ္သည္။

      ထိုကဲ့သို႔ေသာ ေဆာင္ပုဒ္ရည္ရြယ္ခ်က္မ်ားျဖင့္ လူအမ်ားစု၏အခက္အခဲမ်ားကို လြယ္လင့္တကူ ဆက္သြယ္ခ်ိတ္ဆက္ ေျဖရွင္းေပးႏုိင္မႈမ်ားေၾကာင့္ လူမႈဆက္သြယ္ေရးကြန္ရက္မ်ားကို ပိုမုိအသံုးျပဳမႈ မ်ားျပားလာခဲ့ၾကသည္။
လူမႈဆက္သြယ္ေရးကြန္ရက္မ်ားအသံုးျပဳရျခင္းကိုစြဲလမ္းျခင္း
      လတ္တေလာ ဆန္းစစ္ထားေသာ အခ်က္အလက္မ်ားအရ အသံုးျပဳသူမ်ား၏ ၆၃ ရာခိုင္ႏႈန္းသည္ တစ္ေန႔လွ်င္ အနည္းဆံုး တစ္ႀကိမ္၀င္ေရာက္အသံုးျပဳၿပီး ၄၀ ရာခိုင္ႏႈန္းႏွင့္အထက္သည္ တစ္ႀကိမ္ထက္ပုိၿပီး ၀င္ေရာက္အသံုးျပဳေၾကာင္း ေတြ႕ရွိရသည္။
အသံုးျပဳသူမ်ားသည္ အေၾကာင္းျပခ်က္အမ်ဳိးမ်ဳိးျဖင့္ လူမႈဆက္သြယ္ေရး ကြန္ရက္မ်ားကုိ အသံုးျပဳၾကသည္။ အခ်ဳိ႕က သူငယ္ခ်င္းမ်ား၊
မိတ္ေဆြမ်ားႏွင့္ အျခားလူမ်ား၏သတင္းမ်ား၊ အခ်က္အလက္မ်ား၊ ဓာတ္ပံုမ်ားကို ဖတ္႐ႈၾကၿပီး အခ်ဳိ႕ကမူ ခံစားခ်က္မ်ား၊ ခံယူခ်က္မ်ား
(Status Update) ကုိ တင္ေလ့ရွိသည္။
Dr.Shannon M.Rauch (Benedictine University at Messa, AZ) က လူမႈဆက္ဆံေရးကြန္ရက္မ်ားကို အသံုးျပဳျခင္းေၾကာင့္ စိတ္အေႏွာင့္အယွက္ျဖစ္ေစျခင္း၊ အပ်င္းေျပေစျခင္းတို႔ကို ျဖစ္ေစသည္ဟုဆိုသည္။ လူမႈဆက္ဆံေရးကြန္ရက္မ်ားသည္ လူတစ္ေယာက္ကို အခ်ိန္ျပည့္သံုးျပဳေစႏိုင္ရန္အတြက္ အၿမဲတြန္းအားေပးေနသည္ဟု သူကဆိုသည္။ Status Update လုပ္သူတစ္ေယာက္သည္ မိိမိ၏ Status တြင္ Comment  မ်ား၊ Like  မ်ားရလာသည္ႏွင့္တစ္ၿပိဳင္နက္ ထိုကဲ့သို႔ေသာ Update ျပဳလုပ္ျခင္းကို တြန္းအားေပးသကဲ့သို႔ျဖစ္ေစၿပီး ထပ္ကာထပ္ကာျပဳလုပ္ေစကာ အေလ့အက်င့္တစ္ခုသဖြယ္ ေျပာင္းလဲသြားႏိုင္သည္။
ထိုကဲ့သို႔ေသာ အေၾကာင္းအရာအျပဳအမူမ်ားသည္ ေဖ့စ္ဘြတ္ခ္အသံုးျပဳျခင္းအေပၚ စြဲလမ္းမႈကုိ ပိုမိုျဖစ္ေစႏိုင္သည့္ အရာပင္ျဖစ္သည္။ စိတ္၀င္စားစရာေကာင္းေသာ ေတြ႕ရွိ ခ်က္တစ္ခုမွာ စိတ္လႈပ္ရွားမႈမ်ားေသာ၊ စိတ္ခံစားမႈမ်ားေသာ၊ လူမႈဆက္ဆံေရးအားနည္းေသာသူမ်ားသည္ အင္တာနက္တြင္ လူမႈဆက္ဆံေရးကြန္ရက္ကုိ ပိုမိုအသံုးျပဳေၾကာင္းေတြ႕ရွိရသည္။ လူမႈဆက္သြယ္ေရး ကြန္ရက္အသံုးျပဳသူမ်ားတြင္ ေကာင္းမြန္ေသာ စိတ္ခံစားမႈမ်ားကိုလည္း ခံစားရရွိေစႏိုင္ပါသည္။ ေလ့လာခ်က္မ်ားအရ ေဖ့စ္ဘြတ္ခ္သံုးစြဲမႈစြဲလမ္းသူမ်ားသည္ ဆက္သြယ္ေရးကြန္ရက္ကို အသံုးျပဳျခင္းျဖင့္ မိမိကိုယ္မိမိယံုၾကည္ခ်က္ တိုးတက္ခိုင္မာလာျခင္း၊ စိတ္ေက်နပ္မႈရွိျခင္းမ်ားကိုလည္း ေတြ႕ရွိရသည္။ သို႕ေသာ္ မည္သည့္အရာတြင္မဆို အေကာင္းသည္ႏွင့္အဆိုးသည္ ဒြန္တြဲေနတတ္ေပသည္။
လူမႈဆက္ဆံေရး ကြန္ရက္အသံုးျပဳျခင္းႏွင့္ စိတ္ခံစားမႈမ်ား
      ၂၀၁၂ ခုႏွစ္တြင္ျပဳလုပ္ခဲ့ေသာ Anxiety UK Survery on Social Media Use မွ ေတြ႕ရွိခ်က္အရ လူမႈဆက္သြယ္ေရး ကြန္ရက္အသံုးျပဳသူမ်ား၏ ၅၃ ရာခိုင္ႏႈန္းသည္ အေနအထုိင္ႏွင့္ ျပဳမူပံုစ႐ိုက္မ်ားေျပာင္းလဲေစခဲ့ၿပီး ထုိထဲမွ ၅၁ ရာခိုင္ႏႈန္းသည္ အဆုိးဘက္သုိ႔ ေျပာင္းလဲသြားေစခဲ့သည္ဟုဆိုသည္။ ကြန္ရက္အသံုးျပဳသူမ်ားသည္ မိမိကုိယ္ကိုယ္ သူတစ္ပါးႏွင့္ႏႈိင္းယွဥ္ၿပီး စိတ္အားငယ္မႈ၊ စိတ္ဓာတ္က်မႈ အစရွိသည့္စိတ္ခံစားမႈ ဆိုးရြားျခင္းမ်ားကုိ ခံစားရေၾကာင္းေတြ႕ရွိရသည္။
မိမိသူငယ္ခ်င္းမ်ား၊ မိတ္ေဆြမ်ား၏ ေအာင္ျမင္မႈမ်ားျဖင့္ ႏိႈင္းယွဥ္ၿပီး ယံုၾကည္ခ်က္ေလ်ာ့နည္းကာ စိတ္ခံစားမႈကို ပိုမိုဆိုးရြားေစသည္ဟုဆိုသည္။ ထို႕ျပင္ ေလ့လာဆန္းစစ္ ခ်က္တြင္ပါ၀င္သူမ်ား၏ ၆၅ ရာခိုင္ႏႈန္းေက်ာ္သည္ လူမႈဆက္ သြယ္ေရးကြန္ရက္မ်ားကိုအသံုးျပဳျခင္းျဖင့္ စိတ္က်ဥ္းက်ပ္ျခင္း၊ စိတ္ညစ္ေစျခင္း၊ စိတ္ေျဖေလွ်ာ့မႈခက္ခဲေစျခင္းတို႔အျပင္ ေနာက္ဆံုး အိပ္မေပ်ာ္ျခင္းကိုပါ ခံစားရသည္ဟုဆိုၿပီး ထိုထဲမွ ၅၅ ရာခိုင္ႏႈန္းခန္႔သည္ လူမႈဆက္သြယ္ေရးကြန္ရက္မ်ားကို အသံုးမျပဳရသည့္ အခ်ိန္မ်ားတြင္ စိတ္ပူပန္ျခင္း၊ စိတ္မသက္မသာျဖစ္ျခင္းတို႔ကိုပါ ခံစားေစရေၾကာင္း ေတြ႕ရွိရသည္။
အထက္ကဆိုခဲ့သည့္အတိုင္း အသက္ ၃၀ ေအာက္အရြယ္မ်ားတြင္ လူမႈဆက္သြယ္ေရးကြန္ရက္မ်ားကို အမ်ားဆံုး အသံုးျပဳၾကသည့္အေလ်ာက္ ဆိုက္ဘာတိုက္ခုိက္မႈမ်ား၊ လူမႈေရးတိုက္ခိုက္မႈမ်ားကိုလည္း ျပဳလုပ္ခံရေၾကာင္း ေတြ႕ရွိရသည္။ ထုိ႔အတြက္ေၾကာင့္ ကေလးသူငယ္မ်ားတြင္လည္း မိဘမ်ား၏ ေစာင့္ၾကည့္မႈေအာက္မွသာ ဆက္သြယ္ေရးကြန္ရက္မ်ားကို အသံုးျပဳသင့္သည္ဟုဆိုသည္။ ထို႔ျပင္ အသံုးျပဳရာတြင္လည္း အခ်ိန္အတိုင္းအတာတစ္ခုျဖင့္သာ အသံုးျပဳျခင္းျဖင့္ မိမိကိုယ္ကုိ ပိုမိုအက်ဳိးရွိေစသည္ဟုလည္းဆိုသည္။
ေဖ့စ္ဘြတ္ခ္ကို အသံုးျပဳၿပီး စိတ္ဓာတ္အင္အား၊ စိတ္က်န္းမာေရး၊ ေပ်ာ္ရႊင္ေသာ ေနထုိင္မႈပံုစံကို ရရွိေစႏိုင္ပါသလား
      ေလ့လာဆန္းစစ္ခ်က္အမ်ားစုတြင္ လူမႈဆက္သြယ္ေရး ကြန္ရက္မ်ား အသံုးျပဳျခင္းေၾကာင့္ စိတ္ခံစားမႈမ်ားကို ဆိုးရြားေစၿပီး မေကာင္းသည့္ဘက္တြင္ ပိုမိုအားသန္ေစေၾကာင္း ေတြ႕ရွိရသည္ဟု ဆိုေသာ္လည္း အခ်ဳိ႕ကမူ စိတ္ခံစားမႈကိုတိုး တက္ေပ်ာ္ရႊင္ေစႏိုင္ေၾကာင္း ေတြ႕ရွိရသည္ဟုဆိုသည္။ ထို႔ျပင္ လူတစ္ေယာက္၏ စိတ္က်န္းမာေရး၊ စိတ္ခံစားမႈမ်ားကိုလည္း လူမႈဆက္သြယ္ေရးကြန္ရက္မ်ားမွ ေလ့လာႏိုင္သည္။ Medical News Today မွ University of Missouri ၏ ေလ့လာခ်က္တြင္ Facebook Activity  မ်ားသည္ လူတစ္ေယာက္၏ စိတ္ခံစားမႈ၊ စိတ္က်န္းမာေရးကို ေလ့လာႏိုင္ရန္အတြက္ အေကာင္းဆံုးနည္းလမ္းျဖစ္သည္ဟုဆိုသည္။
အျခားေလ့လာမႈတစ္ခုျဖစ္ေသာ University of California San Diego (UCSD) မွ ေတြ႕ရွိခ်က္အရ လူမႈဆက္သြယ္ေရး ကြန္ရက္မ်ားသည္ ေပ်ာ္ရႊင္မႈမ်ားကုိ ေ၀မွ်ေပးႏုိင္သည္ဟုဆိုသည္။ ေပ်ာ္ရႊင္စရာေကာင္းေသာ Status Update မ်ားသည္ အျခားသူမ်ားကိုပါ ထုိကဲ့သို႔ ွ Status မ်ားကို Update ျပဳလုပ္လာေစရန္အတြက္ တြန္းအားေပးႏိုင္သည္ဟုဆိုသည္။ အခ်ဳပ္အားျဖင့္ ဆိုရေသာ္ ထုိကဲ့သို႔ ေပ်ာ္ရႊင္စရာမ်ားျဖန္႔ေ၀မႈသည္ အရိွန္အဟုန္ႀကီးမားစြာျဖင့္ ပ်ံ႕ႏွံ႕ေစႏိုင္ၿပီး တျဖည္းျဖည္းႀကီးမားလာကာ ေကာင္းမြန္ေသာ ေနထုိင္မႈဘ၀ပံုစံကို ေပးစြမ္းႏိုင္သည္ဟုဆိုသည္။ လူတစ္ေယာက္၏ စိတ္ခံစားခ်က္ေကာင္းမြန္မႈသည္ အခ်ိန္တိုအတြင္း လူအမ်ားသို႔ ပ်ံ႕ႏွံ႔သြားေစႏိုင္ၿပီး စိတ္ဓာတ္က်န္းမာေရးကိုသာမက ႐ုပ္က်န္းမာေရးကိုပါ အေထာက္အကူျဖစ္ေစႏိုင္ေၾကာင္း ေတြ႕ရွိရသည္ဟုဆိုသည္။
     နိဂံုးခ်ဳပ္အားျဖင့္ဆိုရေသာ္ အေကာင္းအဆိုးဒြန္တြဲေနေသာ လူမႈဆက္ဆံေရး ကြန္ရက္အသံုးျပဳျခင္းကို တိက်ေသခ်ာေသာ အေျဖထုတ္ရန္မွာမူ ခက္ခဲေနေပေသးသည္။ မည္သို႔ပင္ ဆိုေစကာမူ လူမႈဆက္သြယ္ေရး ကြန္ရက္မ်ား၏တည္ရွိမႈသည္ အလြယ္တကူ ေပ်ာက္ကြယ္သြားဖြယ္မရွိဘဲ ဆက္လက္တည္ရွိ တိုးတက္ေနမည္မွာေတာ့ အမွန္ပင္ျဖစ္ေပေတာ့သည္။

Ref : B2B Magazine

နာက်င္ေနေသာ ကေလးကို မိခင္ႏွစ္သိမ့္ေပးျခင္းျဖင့္ သက္သာေစႏိုင္

ကေလးငယ္တစ္ဦး အနီးတြင္ရွိၿပီး ကေလးကို ႏွစ္သိမ့္ေပးျခင္း မွာ ကေလးငယ္၏ နာက်င္မႈကို သက္သာေစသည္သာမက ခံစားခ်က္မ်ားျဖစ္ေပၚရာတြင္ ပါ၀င္ပတ္သက္ေသာ ဦးေႏွာက္အစိတ္အပိုင္း လႈပ္ရွားမႈကိုပါ ေျပာင္းလဲေစႏိုင္သည္ဟု ေလ့လာမႈအသစ္တစ္ရပ္တြင္ ေဖာ္ျပသည္။

နယူးေယာက္တကၠသိုလ္ လန္ကြန္းေဆးပညာစင္တာ ေလ့လာ မႈတြင္ မိခင္၏ ဂ႐ုစိုက္မႈေၾကာင့္ ေရတိုသက္ေရာက္မႈကို ပထမဆံုး ျပသခဲ့သည္ဟု ယံုၾကည္ရသည္။ သုေတသီမ်ားက ႂကြက္မ်ားျဖင့္ စမ္းသပ္ခဲ့ၿပီး ဦးေႏွာက္အတြင္း ခံစားခ်က္မ်ားျဖစ္ေပၚရာ တစ္သွ်ဴးမ်ားကို မ်ိဳးဗီဇခဲြျခမ္းစိတ္ျဖာေလ့လာမႈ ျပဳလုပ္ခဲ့သည္။
နာက်င္မႈခံစားရေသာ ႂကြက္မ်ားတြင္ နာက်င္မႈမခံစားရေသာ ႂကြက္မ်ားထက္ မ်ိဳးဗီဇရာေပါင္း မ်ားစြာ လႈပ္ရွားသက္၀င္ေနသည္ကို ေလ့လာမႈက ေတြ႕ရွိခဲ့သည္။
‘‘နာက်င္ေနတဲ့ ကေလးငယ္ကို မိခင္က ႏွစ္သိမ့္ေပးျခင္းဟာ အျပဳအမူဆိုင္ရာ တုံ႔ျပန္မႈသာမကဘဲ အဲဒီလိုႏွစ္သိမ့္ေပးမႈကေန ဦးေႏွာက္ ဖံြ႕ၿဖိဳးတုိးတက္မႈ ေစာေစာပိုင္း ခ်ိတ္ဆက္လႈပ္ရွားမႈကိုလည္း အေကာင္းဘက္ကိုျဖစ္ေစ၊ အဆိုးဘက္ကိုျဖစ္ေစ ေျပာင္းလဲသြားေစႏိုင္ပါတယ္’’ ဟု ၀ါရင့္သုေတသီႏွင့္ ဦးေႏွာက္ဇီ၀ေဗဒ ပညာရွင္ ေဒါက္တာ ဂီဂ်ီနာဆူလီဗန္က ေျပာသည္။
မိခင္၏ ဂ႐ုတစိုက္ ေစာင့္ေရွာက္မႈမရွိဘဲ နာက်င္မႈခံစားခဲ့ရ ပါက ကေလးငယ္ေပၚတြင္ မေကာင္းေသာ  ေရရွည္အက်ိဳးသက္ေရာက္မႈမ်ားရွိသည္ဟု ေဒါက္တာဂီဂ်ီနာဆူလီဗန္က သတိေပးသည္။
အေရးႀကီးေသာ အခ်က္မွာ ကေလးငယ္၏ ဦးေႏွာက္အတြင္း ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္ျခင္းစနစ္ကို ေလ့လာျခင္းျဖစ္သည္ဟု သုေတသီကေျပာသည္။ ယင္းမွေန၍ ကေလးသူငယ္မ်ား ငယ္ရြယ္ခ်ိန္၌ ေတြ႕ႀကံဳ ရေသာ ခႏၶာကိုယ္ႏွင့္ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာညႇဥ္းပန္းႏွိပ္စက္မႈျဖစ္ေပၚလာေသာ နာက်င္မႈကို ကုသမႈေပးရာ၌ အေထာက္အကူျဖစ္မည္ဟု ၎က ေျပာသည္။
ေဒါက္တာဆူလီဗန္တို႔၏ ေတြ႕ရွိခ်က္မ်ားကို ၀ါရွင္တန္ၿမိဳ႕တြင္ ႏွစ္စဥ္ျပဳလုပ္ေသာ Society for Neuvoscience အစည္းအေ၀းတြင္ တင္ျပခဲ့သည္။         

 —Ref: AFP
7 Day News